Газеты яркие страницы

Я держу в руках по-настоящему желтую газету. Но желтую не в переносном смысле, имея в виду содержание, а в прямом. Изрядно потрепанную, с оборванными краями. Называется она «Заря свободы». Уникальный номер, скажу я вам. А неповторимость и единственность заключается в том, что он вышел ровно 100 лет назад, 8 марта 1918 года. Язык тоже необычный, на основе еще дореволюционной кириллицы с использованием символов «ять» и «ить». Да и шрифты не наши, старославянские.

Под, как нынче принято говорить, логотипом – крупным шрифтом набрано: «Да здравствует народ овл асте!!! Да здравствует воля народа!!!». А еще чуть ниже: «6-го апреля свершился исторический для народов Семир ечья акт – власть перешла в руки Совета рабочих, крестьянс ких и солдатских депутатов». В середину полосы зав ерст ано большое объявление в узорной рамке, призыв ающее подписаться на газету: «Условия подписки с доставкой и пересылкой: на год – 30 руб., 6 месяцев – 16 руб. 50 коп.». И даже есть такое существенное на поминание: «Подписавшиеся до опубликования настоящего объявления благоволят дослать разницу между старой и новой подписной платой». Как говорится, дружба – дружбой, а деньги – врозь. И еще одно довольно лю бо пытное объявление, свидетельствующее, что и революционерам ничто человеческое не чуждо: «17 апреля бу дет открыта торговля Московской базой свиным сал ом…». Далее идут Постановления Народ-ного комиссариата Семиреченской области, официальный отдел, теле-граммы и т.д.

Я вовсе не случайно так подробно остановился на этом номере революционного издания «Заря свободы». Дело в том, что именно с него начинается история нынешней газ еты «Огни Алатау». Под таким названием оно выход ило недолго, всего два месяца. Затем последовала череда переименований. Очевидно, по причине вкусов руководителей, меня-ющихся обстоятельств, веления вре мени и т.д. «Зарю свободы» сменил «Вестник Семиреч енского трудового народа». Далее по хронологии: «Голос Семиречья», «Правда», «Джетысуйская правда», «Джет ысуйская искра», «Социалистическая Алма-Ата», и «Алма-Атинская правда». А с 1963 года и по сей день из дается под неизменным названием «Огни Алатау».

За все время существования наше издание возглавляли 42 редактора. Получается, что они менялись в среднем че рез каждые два-три года. Чем объяснить такую текучесть кадров, непонятно. Возможно, таким образом ре волюционеры проходили «обкатку» и уходили в аван гард. Но определенно точно, что при подборе кадров большевики особым интер-национализмом не от личались. Приведу такую статистику: среди 42 редакт оров всего один чех, один казах и один чеченец. Чех – это революци-онер, первый редактор Рудольф Ма речек. Казах – нынешний главный ре-дактор газеты «Жетысу» Амре Арин. Чеченец – ваш покорный слуга, ре-дактирующий «Огни Алатау» в настоящее время.
Иногда, чтобы «подколоть» своего друга, коллегу и со ратника Амре Арина, я в шутливой форме привожу другую статистику. И выкладываю следующую версию: среди 42 редакторов был один чех, один ќазаќ и один наѓыз ќазаќ. Чех, естественно, – Рудольф Маречек. Ќазаќ – Амре Арин. Наѓыз ќазаќ – я. Он, само собой, с так им раскладом не соглашается, начинает доказывать, что я беззастенчиво искажаю действительность, и что наѓ ыз ќазаќ – это он и никто другой. В конце концов, соглашаюсь. Он все же знаток казахского языка, сильный акын, прозаик и публицист. Не за красивые же глаза, надо пол агать, Амре присудили международную литературную премию «Алаш».

Не берусь судить обо всех бывших редакторах, поскольку у меня нет о них какой-либо информации. Но с уверенностью могу сказать, что из тех, кто возглавлял издание в течение последних 50-ти лет, самой яркой лич ностью был Геннадий Иванович Толмачев. Замечательный человек, талантливый журналист, писатель и публицист, прекрасный организатор, он сумел за пять лет вдохнуть в газету новую жизнь, сделать ее для читателей более интересной и привлекательной. И, что не менее важно, Геннадий Иванович придал ей остроту и боевитость, в смысле содержания. Но в руководстве области не всем нравилась такая «зу-бастость» издания. В какой-то мере и это явилось причиной его ухода из издания.

Будучи студентом журфака КазГУ, мне посчастливилось пройти практику в газете «Огни Алатау». Если не ошибаюсь, это был 1976 год. Там я и познакомился с Геннадием Ивановичем. Беседы с ним, его назидания, его уроки журналистики помогли мне пополнить копилку знаний, почувствовать уверенность, найти свое место в профессии. А еще горжусь, что являюсь лауреатом премии Геннадия Толмачева «Лучший главный редактор 2015 года». Премию я получил, что тоже символично, из рук его друга и соратника, поэта и общественного деятеля с мировым именем несравненного Олжаса Сулейменова. Помню, тогда он сказал мне: «Старайтесь держать газету «Огни Алатау» на том уровне, на который ее поднял Геннадий Иванович».

Свой заметный след в газете оставила и Надежда Гарифуллина, которая запомнилась, как яркий журналист и организатор. Свыше 20 лет стоял у руля издания Валерий Оверко. То, что именно при нем газете были присуждены престижные премии, говорит о многом.

Газета «Огни Алатау» – очень авторитетное и заслуженное издание. Благодаря добросовестному творческому труду многих поколений жур-налистов оно в 1968 году награждено орденом Трудового Красного Знамени. В июле 1975 года – Почетной грамотой Верховного Совета Каз.ССР. В 1985 году за победу во всесоюзном конкурсе газета получила право быть показанной на ВДНХ СССР, в павильоне «Советская печать». В 2007 году получила высшую общенациональную премию Ака демии журналистики Казахстана «Алтын жулдыз». В 2008 году – диплом Академии журналистики Казахстана «Алтын самрук».

В разные годы в газете «Огни Алатау» работали и сотрудничали очень известные в Казахстане люди, талантливые публицисты и мастера слова. Среди них – Мухтар Ауэзов, Николай Анов, Сабит Муканов, Дмит рий Снегин, Мухамеджан Каратаев, Анатолий Ананьев, Дмитрий Фурманов, Ануар Алимжанов и другие. Их присутствие, конечно же, способствовало поднятию авторитета издания, его популярности и востребованности в обществе.

Суммируя все вышесказанное, смело можно утверждать, что «Огни Алатау» – старейшее издание страны. Несмотря на статус областной газеты, хорошо известно в Республике. У нее очень богатая история и традиции, которые формировались на протяжении десятилетий. Газета была свидетелем многих эпохальных событий: Великой Октябрьской Социалистической революции, гражданской войны, голодомора, репрессий и депортации целых народов, Великой Отечественной войны, поднятия целинных и залежных земель, перестройки и развала СССР. Достойно пройдя через все эти исторические вехи, надежно выполняя миссию летописца, она вот уже 26 лет выходит в свет в условиях независимого Казахстана, запечатлевая на своих страницах хронику сози-дательного процесса, успехов и достижений Республики…

Дело, начатое предшественниками, достойно продолж ает сегодняшнее поколение журналистов. Со временем у нас сформировался объ-единенный общей идеей, сплоченный, работоспособный, стремящийся к професионализму коллектив. Высокому конечному результату способ-ствует здоровая творческая и деловая атмосфера в редакции. У всех у нас на первом месте газета. Все подчинено интересам издания.

Всем творческим процессом успешно управляет ру ководящий штаб газеты, куда входят многоопытные заместители главного редактора Виталий Пекельник и Забира Сайдильдина, заведующий редакцией Александр Склабовский и ответственный секретарь Асхат Алтынбеков, заместитель ответсека Людмила Хван. В роли атлантов, надежно подпирающих творческую пирам иду, выступают ведущие журналисты Жанар Мыктыбаева, Джамиля Атибаева, Хасан Еспанов, Татьяна Демидова. Буквально дышит им в спину другая групп а журналистов, уверенно нарабатывающих опыт и мастерство. В их числе – Мурат Туганбаев, Андрей Ярополов, Бейбит Мамлеев, Ирина Карякина, Мадина Далекенова.

Упорно тянется к солнцу и наша «молодая поросль» Айжан Джайлау-баева, Алуа Кожахмет, Алина Галымова, Шолпан Джумагулова. Беспри-страстно фиксируют события и лица людей объективы наших фотокорреспондентов Руслана Кадырова и Дмитрия Ерофеева. И, конечно же, надежными поставщиками региональной информации являются собственные корреспонденты Танзиля Мухтарова, Рамазан Елешев, Асель Мукашева, Василий Воробьев, Андрей Черненко, Ерганат Уралбаев и Наталья Толмачева. Ну а доводить материалы до кондиции журналистам помогают наборщики Лязат Гумарова, Мейрамгуль Маингенова; корректоры Анна Руденко, Елена Мейнцер, Жанат Жолмухамедова, Найля Алимбетова и Жанна Абильдинова; дизайнерыверстальщики Медет Бердешев, Денис Соседов, Виталий Калеников и Алмас Исаев. И, наконец, есть еще сотрудники, труд которых незаметен, но очень полезен – это работники отдела рекламы Айгуль Ахатова, Ботагоз Нурабаева, Вера Рубаник и водители – Ионатан Изаак, Мурат Абдрахманов и Асылбек Сагадиев.

Беря в руки газету «Огни Алатау», каждый долж ен знать, что она – плод деятельности всех этих замечат ельных людей, которые, живя, как одна большая семья, и работая, как настоящие единомышленники, делают все возможное, чтобы интересно и оперативно информировать население о всех происходящих в регионе и Казахстане событиях. И за это они заслуживают самых добрых слов.

Нам сегодня, в отличие от наших предшественников, непросто дер-жаться «на плаву». В первую очередь в силу того, что идет отток читателей в Интернет. Именно поэтому мы ставим для себя главную задачу – сделать газету еще интересней, еще привлекательней. С этой целью за последние несколько лет почти полностью обновили издание. Памятуя об известной поговорке: «Встречают по одежке, провожают по уму», изменили дизайн и верстку. Освежили содержание материалов. Более удобной сделали форму их подачи.

Словом полностью повернулись лицом к читателям. Публ икуем не то, что нравится, скажем, главному редактору или журналистам, а то, что хотят видеть на страницах газеты наши подписчики. Именно на них рассчитаны все тематические разделы: «Акимат области: проблемы, по-иски, решения», «Жизнь регионов», «Глас народа», «Правопорядок», «Ветеранский вестник», «Здоровье», «Спортивный меридиан», «Детское творчество». Принцип – больше разной информации на любой вкус.

Поздравляя всех со 100-летним юбилеем газеты «Огни Алатау», хочу поблагодарить за всестороннюю поддержку акимат области в лице акима Амандыка Габбасовича Баталова. Благодаря вниманию со стороны ис-полнительной власти, мы живем и работаем в прекрасном здании, ко торое называется «Дом журналистов». Созданы все ус ловия для плодотворной работы. Многое в этом направлении делает и ТОО «Өлке тынысы», директором которого является известный журналист Мейрам Жанадилов. ТОО – общий шанырак двух областных газет «Огни Алатау» и «Жетысу».

Особое спасибо всем нашим преданным друзьям, подп исчикам, внештатным авторам. В первую очередь, Марине Хайбулиной, Юрию Титову, Виктору Никитину, Хасану Боранбаеву, Андрею Березину, Ис-маилжану Иминову, Леониду Гиршу, Ирине Фетисовой и многим другим. Хочу обратиться к многотысячной армии поклонников газеты «Огни Алатау»: «Давайте вместе шагать по жизни! Оставайтесь с нами и во втором 100-летии!».

Атсалим ИДИГОВ,

главный редактор газеты «Огни Алатау».

Халықтың рухани көсемі

Тәуелсіз Қазақстан ұлттар әдебиетінің мәдениетін дамытып отырған қасиетті, киелі Отан. Бүгін ұйғыр әдебиетінде, құдайға шүкір, хас шебер, талантты алтын қалам иегері бар. Ұйғыр қаламгерлерінің қаламынан туған дүниелердің арасында ел мәртебесіне лайық, озық туындылар жетерлік. Әдебиетіміз түркі жұртына белгілі әдебиеттер қатарында мақталып та жүр… Ұйғыр ұлтының өзіне ғана тән ерекшелігі болғаны секілді, оның әдебиеті де өзіндік қасиетке ие. Біздің әдебиетіміз әлемдегі танымал көркем әдебиеттердің біріне айналды. Қазақстанда ұйғыр жазушылары көп. Жас толқынмен байланыс мықты. Ұйғыр жазушыларын халқымыз алақанына салып ардақтайды. Біздің қаламгерлер өткен заманды, бүгінгі күнді, болашақты терең түсінетін, озық ойлы зиялылар. Олар Қазақстандағы барлық ұлт өкілдерімен, жазушы, зиялылармен тығыз байланысты, жарасымды қарым-қатынаспен бірге өмір сүріп келе жатыр. Қазақ ғалымдары ұйғыр жазушыларының повесть,романдарын оқып, спектакльдерді көріп, оң бағасын беріп, газет-журналдарға жазып келеді. Ш.Елеукенов,
У. Қалижан, Н. Ақыш, Г. Орда, С.Ананьевааларды ерекше атағым келеді. Ұйғыр қаламгерлерінің Отан алдында жүзі жарық, оқырман алдында ары таза. Шайырлар, жазушы-драматургтер, қоғам қайраткерлері Һ. Абдуллин, Ж.Босақов, З.Самади, М. Зулпиқар,
Қ. Һосанов, И. Саттаров, Х.Һәмраев,
И. Бахтия, Һ.Искендеров сияқты мәшһүр жазушыларымызды рухани қазынамыз деп мақтанамыз… Арамызда тірі жүр деп айтып жүреміз…

«Болашаққа бағдар: рухани жаңғыру» аясында, біздің қаламгерлер кіндік қаны тамған жеріне, өскен ауылына сапарға шығып, публицистикалық мақалалар, өлеңдер жазып халық құрметіне ие болуда. Кәсіпкер Ахметжан Шарденовтың еңбек жолын И.Баратов жазды. Закир Кузиев сияқты кәсіпкер жайында мақалалар жазылды. Ахметжан Ашири Қазақстан халық артисі Мурат Ахмадиев сияқты тұлғаны «Көркемөнер және депутат» көркем очеркімен таныстырды. Ұлт мақтанышы, бүгінгі ұйғыр замандастарымыздың еңбек жетістіктерімен үлгі болатын Қазақстан мемлекеттік сыйлығының лауреаты «Агконур» ЖШС төрағасы Кәрім Құдайбергеновтың көп жылдық қажырлы еңбегін үйреніп, «Жер академигі» атты роман эссе жазды.
Қ.Қожамияров атындағы республикалық ұйғыр музыкалық комедия театры дүние жүзіндегі жалғыз ұйғыр театры. Қазақстан президенті Н.Ә.Назарбаевтың адами-инсани саясатының арқасында ұйғыр театрына академиялық театр деген жоғары мәртебелі атақ берді. Елбасы ұйғыр театрын күрделі жөндеуге қыруар ақша бөлді. Жазушылардың қуанышы шексіз. Бұл өте үлкен қамқорлық еді. «Болашаққа бағдар:рухани жаңғыру»аясында ұйғыр театрының Түркия,Өзбекстан, Қырғызстан мемлекеттеріне гастрольді сапарға шығуға ақ жол ашылды…
Астананы көшірудің негізгі идеясы Елбасынікі екенін біз, жазушылар жақсы білеміз. Елорданы Отанымыздың орталық бөлігіне көшірудің аса маңызды стратегиялық, саяси-әлеуметтік, қоғамдық руханияттық маңызы дау туғызбайтын шындық еді. Ахметжан Ашири «Астана» қойылымында Астанадай қала-шаһар салудағы Елбасының қаһармандығы, Елбасы образы хас шеберлікпен қойылды. Бұл спектакль Елбасының туған күніне, астананың 20 жылдық жалпыхалықтың мерей тойына арналады. Бұл қойылым қазақ елінің басшысына Қазақстандық ұйғыр өнерпаздарының риза көңілінің ізет-құрметінің, сүйіспеншілігінің дәлелі.
2 маусым күні Қазақстан республикасының Мәдениет және спорт министрі Арыстанбек Мұхамедиұлы, Қазақстанның еңбек ері, Асанәлі Әшімов мырзалар қойылымды көріп жылы жүрекпен театр актерлар ұжымына ризашылығын білдірді. Көрермендер де қуанды…
Мен Н.Ә.Назарбавтың «Болашаққа бағдар: рухани жаңғыру» өте маңызды мақаласын Алматы облысы Ұйғыр, Панфилов аудандары халқымен кездесіп, жан-жақты түсіндіріп қайттым. Сондай-ақ Ақордада өткен «Түркістан», Евразия Жазушылар қауымдастығы ұйымдастырған Қорқыт ата атындағы халықаралық драматургтер байқауында менің туған жер туралы жазған «Шарбақ» пьесам бірінші орынды иеленді. Бұл әрине, «рухани жаңғыруға» қосқан үлесім, жетістігім…
Өмірлік тәжірибесі мол, көрген-білгені көп, ой-өрісі өрнекті, кісілік келбеті көптің өнеге­сіне айналған мақтаныш етерлік қаламгеріміз Акрам Ахметовтың, «Махмұт Қашқариі» Дүрнәм Машурованың «Рухани жаңғыру» аясында жазылған «Тағдыр қисмити» «Махмұт Қашқари» қойылымы көрермен көзайымына айналды. Сондай-ақ, әлем таныған драматург Д. Исабековтың «Мұрагерлер» пьесасын түпнұсқа бойынша мемлекеттік тілде қойылды. Театр ұжымының бұл ізденісі мемлекеттік игілікте деген құрметтің, ұлы достықтың айқын көрінісі болып отыр. Шайра Хуршидә Шахунова «Туған жерде анамның исі бар» деген сыры терең, сыны бөлек кітабын оқырманға сыйлапты. Бұл кітапты шынайы ықыласпен оқып шыққан оқырман әділеттің тас таразысын, байлық пен бақыттың ара жігін ажырата білетін талғамды қанағат пен ашкөздіктің тайталасын оқырмандарыда көркем жырдың кестесімен безендіреніне көз жеткізер еді.
Илия Бахтия атындағы әдеби сыйлықтың иегері, көрнекті жанр Жәмши Розахуновтың «Ізгілік жолы», «Үмітпен өмір сүремін» атты баллада, рубайы, ғазалдар жинағы автордың білімі биік екенін көрсетті. Парасатқа толы пайым, адамгершілікке тұнып тұрған сұлу жыр соқанның философиялық иірімдерін онан сайын аша түскен.
Ақын һәм белгілі жазушы Тельман Нурахуновтың осы заман тақырыбына жазылған « Бейитики дозақ» романы жаңалығымен қоғам назарына аударған құнды кітап қатарынан орын алды. Оның ерекшелігі ақыл-ой еңбегінің көркемдігінде. Соңғы жылдардағы ұйғыр әдебиетіндегі ең салмақты, мазмұны терең, тартымды көркем шығарма болып бағалануда.
Ұлттық әдебиетті жанымен сүйетін жоғары білімді-білікті тәуелсіз Қазақстанның ұйғыр шығармашылық жастары қазақ, орыс, өзбек қаламдас жастарымен байланысы терең тамыр тартып келеді. Біз бұған өте қуанамыз. Олар М.Тохтахунов, А. Азнабақиев, А. Сабиров, Ш. Баратова, В. Молотов, Д. Разиева, З.Исидуллаевалар. бұл жас қаламгерлердің өлеңдер жинағы оқырманға әбден таныс құрметті есімдер… А.Баудуновтың
«Айқай дүние» романы өзіміз өмір сүріп отырған қоғамның ащы шындығын, шырғалаңы мен шытырманы көп тіршіліктің түйінін шешуге талпынған туынды. Әңгіме жазудың хас шеберіне айналған Г.Хошаеваның «Жүректен төгілген бір тамшы жас», «Көндім-ау саған тағдырым» түрік тілінде басылып шығып, туысқан түркі жұртына дауысы жетті.
Ешқашан адастырмайтын, ешқашан қателес­пейтін, әр қашан абыройға бөлейтін ой еңбегі мен шығармашылық еңбектен Аллам айырмасын! Халқымызды рухани кедейліктен сақтайтын әде­биетіміз аман болсын!

Ахметжан Ашири,
Қазақстанның еңбек сіңірген қайраткері,
жазушы-драматург.

Газеты яркие страницы

Я держу в руках по-настоящему желтую газету. Но желтую не в переносном смысле, имея в виду содержание, а в прямом. Изрядно потрепанную, с оборванными краями. Называется она «Заря свободы». Уникальный номер, скажу я вам. А неповторимость и единственность заключается в том, что он вышел ровно 100 лет назад, 8 марта 1918 года. Язык тоже необычный, на основе еще дореволюционной кириллицы с использованием символов «ять» и «ить». Да и шрифты не наши, старославянские.

Под, как нынче принято говорить, логотипом – круп­ным шрифтом набрано: «Да здравствует наро­дов­ласте!!! Да здравствует воля народа!!!». А еще чуть ниже: «6-го апреля свершился исторический для народов Семи­ре­чья акт – власть перешла в руки Совета рабочих, крес­тьянс­ких и солдатских депутатов». В середину полосы за­верс­тано большое объявление в узорной рамке, при­зы­вающее подписаться на газету: «Условия подписки с доставкой и пересылкой: на год – 30 руб., 6 месяцев – 16 руб. 50 коп.». И даже есть такое существенное на­по­минание: «Подписавшиеся до опубликования настоящего объявления благоволят дослать разницу между старой и новой подписной платой». Как говорится, дружба – дружбой, а деньги – врозь. И еще одно довольно лю­бо­пытное объявление, свидетельствующее, что и ре­волюционерам ничто человеческое не чуждо: «17 апреля бу­дет открыта торговля Московской базой свиным са­лом…». Далее идут Постановления Народ-ного ко­миссариата Семиреченской области, официальный отдел, теле-граммы и т.д.
Я вовсе не случайно так подробно остановился на этом номере революционного издания «Заря свободы». Дело в том, что именно с него начинается история нынешней га­зеты «Огни Алатау». Под таким названием оно вы­хо­дило недолго, всего два месяца. Затем последовала череда переименований. Очевидно, по причине вкусов руководителей, меня-ющихся обстоятельств, веления вре­мени и т.д. «Зарю свободы» сменил «Вестник Семи­ре­ченского трудового народа». Далее по хронологии: «Голос Семиречья», «Правда», «Джетысуйская правда», «Дже­тысуйская искра», «Социалистическая Алма-Ата», и «Алма-Атинская правда». А с 1963 года и по сей день из­дается под неизменным названием «Огни Алатау».
За все время существования наше издание возглавляли 42 редактора. Получается, что они менялись в среднем че­рез каждые два-три года. Чем объяснить такую те­кучесть кадров, непонятно. Возможно, таким образом ре­волюционеры проходили «обкатку» и уходили в аван­гард. Но определенно точно, что при подборе кад­ров большевики особым интер-национализмом не от­личались. Приведу такую статистику: среди 42 ре-дак­торов всего один чех, один казах и один чеченец. Чех – это революци-онер, первый редактор Рудольф Ма­речек. Казах – нынешний главный ре-дактор газеты «Жетысу» Амре Арин. Чеченец – ваш покорный слуга, ре-дактирующий «Огни Алатау» в настоящее время.
Иногда, чтобы «подколоть» своего друга, коллегу и со­ратника Амре Арина, я в шутливой форме привожу другую статистику. И выкладываю следующую версию: среди 42 редакторов был один чех, один ќазаќ и один наѓыз ќазаќ. Чех, естественно, – Рудольф Маречек. Ќазаќ – Амре Арин. Наѓыз ќазаќ – я. Он, само собой, с та­ким раскладом не соглашается, начинает доказывать, что я беззастенчиво искажаю действительность, и что на­ѓыз ќазаќ – это он и никто другой. В конце концов, соглашаюсь. Он все же знаток казахского языка, сильный акын, прозаик и публицист. Не за красивые же глаза, надо по­лагать, Амре присудили международную литературную премию «Алаш».
Не берусь судить обо всех бывших редакторах, пос­кольку у меня нет о них какой-либо информации. Но с уверенностью могу сказать, что из тех, кто возглавлял издание в течение последних 50-ти лет, самой яркой лич­ностью был Геннадий Иванович Толмачев. Заме­чательный человек, талантливый журналист, писатель и публицист, прекрасный организатор, он сумел за пять лет вдохнуть в газету новую жизнь, сделать ее для чита­телей более интересной и привлекательной. И, что не менее важно, Геннадий Иванович придал ей остроту и боевитость, в смысле содержания. Но в руководстве области не всем нравилась такая «зу-бастость» издания. В какой-то мере и это явилось причиной его ухода из издания.
Будучи студентом журфака КазГУ, мне посчастливи­лось пройти практику в газете «Огни Алатау». Если не ошибаюсь, это был 1976 год. Там я и познакомился с Геннадием Ивановичем. Беседы с ним, его назидания, его уроки журналистики помогли мне пополнить копилку знаний, почувствовать уверенность, найти свое место в профессии. А еще горжусь, что являюсь лауреатом премии Геннадия Толмачева «Лучший главный редактор 2015 года». Премию я получил, что тоже символично, из рук его друга и соратника, поэта и общественного деятеля с мировым именем несравненного Олжаса Сулейменова. Помню, тогда он сказал мне: «Старайтесь держать газету «Огни Алатау» на том уровне, на который ее поднял Геннадий Иванович».
Свой заметный след в газете оставила и Надежда Гари­фуллина, которая запомнилась, как яркий журналист и организатор. Свыше 20 лет стоял у руля издания Валерий Оверко. То, что именно при нем газете были присуждены престижные премии, говорит о многом.
Газета «Огни Алатау» – очень авторитетное и заслу­женное издание. Благодаря добросовестному творческому труду многих поколений жур-налистов оно в 1968 году награждено орденом Трудового Красного Знамени. В июле 1975 года – Почетной грамотой Верховного Совета Каз.ССР. В 1985 году за победу во всесоюзном конкурсе газета получила право быть показанной на ВДНХ СССР, в павильоне «Советская печать». В 2007 году получила высшую общенациональную премию Ака­демии журналистики Казахстана «Алтын жулдыз». В 2008 году – диплом Академии журналистики Казахстана «Алтын самрук».
В разные годы в газете «Огни Алатау» работали и сотрудничали очень известные в Казахстане люди, талантливые публицисты и мастера слова. Среди них – Мухтар Ауэзов, Николай Анов, Сабит Муканов, Дмит­рий Снегин, Мухамеджан Каратаев, Анатолий Ананьев, Дмитрий Фурманов, Ануар Алимжанов и другие. Их присутствие, конечно же, способствовало поднятию авторитета издания, его популярности и востребованности в обществе.
Суммируя все вышесказанное, смело можно утвер­ждать, что «Огни Алатау» – старейшее издание страны. Несмотря на статус областной газеты, хорошо известно в Республике. У нее очень богатая история и традиции, которые формировались на протяжении десятилетий. Газета была свидетелем многих эпохальных событий: Великой Октябрьской Социалистической революции, гражданской войны, голодомора, репрессий и депортации целых народов, Великой Отечественной войны, поднятия целинных и залежных земель, перестройки и развала СССР. Достойно пройдя через все эти исторические вехи, надежно выполняя миссию летописца, она вот уже 26 лет выходит в свет в условиях независимого Казахстана, запечатлевая на своих страницах хронику сози-дательного процесса, успехов и достижений Республики…
Дело, начатое предшественниками, достойно про­дол­жает сегодняшнее поколение журналистов. Со временем у нас сформировался объ-единенный общей идеей, сплоченный, работоспособный, стремящийся к професионализму коллектив. Высокому конечному результату способ-ствует здоровая творческая и деловая атмосфера в редакции. У всех у нас на первом месте газета. Все подчинено интересам издания.
Всем творческим процессом успешно управляет ру­ководящий штаб газеты, куда входят многоопытные заместители главного редактора Виталий Пекельник и Забира Сайдильдина, заведующий редакцией Алек­сандр Склабовский и ответственный секретарь Асхат Алтынбеков, заместитель ответсека Людмила Хван. В роли атлантов, надежно подпирающих творческую пира­миду, выступают ведущие журналисты Жанар Мыктыбаева, Джамиля Атибаева, Хасан Еспанов, Та­тьяна Демидова. Буквально дышит им в спину другая груп­па журналистов, уверенно нарабатывающих опыт и мастерство. В их числе – Мурат Туганбаев, Андрей Ярополов, Бейбит Мамлеев, Ирина Карякина, Мадина Далекенова.
Упорно тянется к солнцу и наша «молодая поросль» Айжан Джайлау-баева, Алуа Кожахмет, Алина Галымова, Шолпан Джумагулова. Беспри-страстно фиксируют события и лица людей объективы наших фотокорре-спондентов Руслана Кадырова и Дмитрия Ерофеева. И, конечно же, надежными поставщиками региональной информации являются собственные корреспонденты Танзиля Мухтарова, Рамазан Елешев, Асель Мукашева, Василий Воробьев, Андрей Черненко, Ерганат Уралбаев и Наталья Толмачева. Ну а доводить материалы до кондиции журналистам помогают наборщики Лязат Гумарова, Мейрамгуль Маингенова; корректоры Анна Руденко, Елена Мейнцер, Жанат Жолмухамедова, Найля Алимбетова и Жанна Абильдинова; дизайнеры-верстальщики Медет Бердешев, Денис Соседов, Виталий Калеников и Алмас Исаев. И, наконец, есть еще сот­рудники, труд которых незаметен, но очень полезен – это работники отдела рекламы Айгуль Ахатова, Ботагоз Нурабаева, Вера Рубаник и водители – Ионатан Изаак, Мурат Абдрахманов и Асылбек Сагадиев.
Беря в руки газету «Огни Алатау», каждый дол­жен знать, что она – плод деятельности всех этих заме­ча­тельных людей, которые, живя, как одна большая семья, и работая, как настоящие единомышленники, делают все возможное, чтобы интересно и оперативно информировать население о всех происходящих в регионе и Казахстане событиях. И за это они заслуживают самых добрых слов.
Нам сегодня, в отличие от наших предшественников, непросто дер-жаться «на плаву». В первую очередь в силу того, что идет отток читателей в Интернет. Именно поэ­тому мы ставим для себя главную задачу – сделать газету еще интересней, еще привлекательней. С этой целью за последние несколько лет почти полностью обновили издание. Памятуя об известной поговорке: «Встречают по одежке, провожают по уму», изменили дизайн и верстку. Освежили содержание материалов. Более удобной сделали форму их подачи.
Словом полностью повернулись лицом к читателям. Пуб­ликуем не то, что нравится, скажем, главному редак­тору или журналистам, а то, что хотят видеть на страницах газеты наши подписчики. Именно на них рассчитаны все тематические разделы: «Акимат области: проблемы, по-иски, решения», «Жизнь регионов», «Глас народа», «Правопорядок», «Ветеранский вестник», «Здоровье», «Спортивный меридиан», «Детское творчество». Принцип – больше разной информации на любой вкус.
Поздравляя всех со 100-летним юбилеем газеты «Огни Алатау», хочу поблагодарить за всестороннюю поддержку акимат области в лице акима Амандыка Габбасовича Бата­лова. Благодаря вниманию со стороны ис-полнительной власти, мы живем и работаем в прекрасном здании, ко­торое называется «Дом журналистов». Созданы все ус­ловия для плодотворной работы. Многое в этом нап­равлении делает и ТОО «Өлке тынысы», директором которого является известный журналист Мейрам Жа­на­дилов. ТОО – общий шанырак двух областных газет «Огни Алатау» и «Жетысу».
Особое спасибо всем нашим преданным друзьям, под­писчикам, внештатным авторам. В первую очередь, Марине Хайбулиной, Юрию Титову, Виктору Никитину, Хасану Боранбаеву, Андрею Березину, Ис-маилжану Иминову, Леониду Гиршу, Ирине Фетисовой и многим другим. Хочу обратиться к многотысячной армии пок­лонников газеты «Огни Алатау»: «Давайте вместе шагать по жизни! Оставайтесь с нами и во втором 100-летии!».

ТҮРКІ ДҮНИЕСІНІҢ АҚЫНЫ

ТҮРКСОЙ ұйымы аясында Алаш азаматы Мағжан Жұмабаевтың туғанына 125 жыл толу құрметіне арнаған халықаралық деңгейдегі іс-шаралар легі өтті.

Түркі елдерінің 2018 жылғы мәдени астанасы атанған Кастамону – таңғажайып табиғатымен ғана емес, тарихи ескерткіштерімен, көне ғимараттарымен, әулиелі жерлерімен, музейлерімен де көрікті, тартымды. Кастамону – Түркияның солтүстігіне қарай, тау баурайында орналасқан өңір. Өңір губернаторы Яшар Караденизбен кездесуде Қара теңіз жағалауының 300 шақырымы дәл осы аймаққа тиесілі екенін айтқан еді. Түркияда жүргізілген зерттеулерге сәйкес, «ауасы ең таза қала» мәртебесі бар әкімшілік орталыққа келгенімізді қала мэрі Тахсин Бабаштың аузынан естідік.
Қазақстаннан Мағжан тойына деп арнайы келген мәртебелі меймандарды губернатор Яшар Карадениз қарсы алды. Бұл кездесуге ТҮРКСОЙ бас хатшысы Д.Қасейінов, түркі елдерінен арнайы шақырылған журналист, қаламгер қауым және Солтүстік Қазақстан облысының делегациясы қатысып, мәдени астана мәртебесін иеленген өңірге, Мағжан Жұмабаевтың мерейтойын халықаралық ауқымда ұйымдастырып жатқан барша ұйымдастырушыларға рақмет пейілін жеткізді. Солтүстік Қазақстан облыстық делегациясын бастап барған, осы өңірдегі Тілдерді дамыту басқармасының басшысы Кемел Қарашұлы: «Мағжан Жұмабаев – тек қазақтың маңдайына біткен шоқжұлдыз емес, ол күллі түркі әлеміне ортақ тұлға. Түркі әлемінің тыныштығы мен болашағы үшін құрбан болған Мағжан ақынның әруағын сыйлап, мерейтойын ұлы дүбірмен өткізіп отырған сіздерге Солтүстік Қазақстан облысы халқының және әкім Құмар Ақсақаловтың атынан үлкен алғысымызды білдіреміз. Қазақстан тарабы да Мағжанның тойын ұмыт қалдырмақ емес. Туған өңірі – Солтүстік Қазақстан университетінде үлкен халықаралық конференция өтеді. Сарытомар ауылында алқалы жиын ұйымдастырамыз. Баршаңызды сол жиынның қадірлі қонағы болыңыздар деп шақыра келдік», – дей келе, Құмар Ақсақаловтың ыстық ықыласын жеткізді.
Ал Мағжан Жұмабаевтың құрметіне арналған негізгі іс-шараға ТҮРКСОЙ халықаралық ұйымының бас хатшысы Дүйсен Қасейінов, Түркияның Мәдениет және туризм министрінің орынбасары Хусейн Яйман, Кастамону өңірі губернаторы Яшар Карадениз, Кастамону қала-сының басшысы Тахсин Бабаш және Түркі елдерінің өкілдері мен Мағжан Жұмабаев туған Солтүстік Қазақстан облысының мәдениет қызметкерлері және Қазақстандық ақын-жазушылар қатысты.
Айбынды ақынды бір минут үнсіздікпен еске алған түркі жұрты оның тағдыры мен шығармаларынан сыр шертер бейнефильмді тамашалады.
«Қазақтың Абайдан кейінгі ұлы ақыны Мағжан Жұмабаев – ұлттық ояну дәуірінің басты қайраткерлерінің бірі. Оның жүрегінде тек қазақ халқының ғана емес, бостандық үшін күрескен күллі түркі жұртының қайғысы бар еді. Шанаққалада қан кешіп жүрген түркілерге арнап «Алыстағы бауырыма» өлеңін жазған сәтте, оның туған қазақ халқы да езіліп-жаншылып жатқан болатын. Мағжанның бұл өлеңі бауырлас елдер рухани тұрғыдан бір-біріне қолдау беру арқылы ғана қайғыны бірлесіп жеңетінін дәлелдеп берді» дейді ТҮРКСОЙ ұйымының бас хатшысы Дүйсен Қасейінов.
Кастамону аймағының губернаторы Яшар Карадениз Мағжан поэзиясын түрік халық ақыны Мехмет Акиф Эрсой шығармаларымен салыстыра келе:
– Қос ақын да халқымыздың ұлттық дүниетанымы мен мәдениетіне үлкен еңбек сіңірді. Олар қоғамдық сана мен рухани дамудың негізін жасап кетті. Біз үшін бұл шараның маңыздылығы – қоғамның рухани жолын көрсетіп беретін құдіреті бар. Мұндай шараны әр кез қолдап, кең көлемде өткізуге барымызды саламыз, – деген пікірін білдірді.
– Өнер мен мәдениет ғасырлар бойы жасайды. Ұлы қаламгерлер түркі әлемінің рухын жасап кетті. Олар: Мағжан Жұмабаев, Шыңғыс Айтматов, Жүніс Әмре, Яхия Кемал Беятлы, Неджіп Фазыл Кысакүрек, Сезаи Каракоч, Жалаладдин Руми, Хаджи Байрам-Уәли, Шейх Шағбани Уәли… деп тереңге тамырын тарта бермек. Бұл ғұламалар мұралары – күллі түркі әлемін біріктірген құндылықтар. Өнер мен мәдениетімізге із тастаған тұлғаларды күллі түрік жұрты әлі күнге алақанында аялап отыр, – деген Түркияның Мәдениет және туризм министрінің орынбасары Хусейн Яйман Мағжан Жұмабаевтың «Алыстағы бауырыма» өлеңін жатқа оқыды.
Кастамону қаласының мэрі Тахсин Бабаш түркі әлемі мәдениетін насихаттап келе жатқаны үшін ТҮРКСОЙ ұйымына алғысын білдірді.
Парламент депутаттары Метин Челик пен Мурат Демир, Солтүстік Қазақстан облыстық Тілдерді дамыту басқармасының басшысы Кемел Оспанов Мағжан Жұмабаевтың ақындық мақсат-мұраты мен азаматтық ұстанымы туралы тереңнен толғап, ақынның туғанына 125 жыл толу мерейтойын халықаралық ауқымда өткізіп жатқан ТҮРКСОЙ ұйымына алғыстарын жеткізді.
Мағжанның жиырма алты өлеңі түрік тілінде тасқа басылып, алқалы жиында кітаптың тұсаукесер рәсімі өтті. ТҮРКСОЙ халықаралық ұйымы мен Еуразия Жазушылар одағының бастамасымен жарық көрген кітап «Алыстағы бауырыма» деп аталады. Алаш қайраткерінің өлеңін түрікшеге тәржімалаған – Түркияның белгілі ақындарының бірі – Әли Акбаш. Әли Акбаш мырза Мағжан шығармаларын аудару, оның жан дүниесін түсіну үшін ақын жүрегіне терең үңілу қажеттігін айтады.
Салтанатты шарада ТҮРКСОЙ-ға мүше елдер өкілдерінің қатысуы-мен 2017 жылды қорытындылап, түркітілдес елдердің рухани өмірін, мәдени үрдістерін, ТҮРКСОЙ ұйымының және бауырлас мемлекеттердің өзара ынтымақтастығы мен бірлігін насихаттауға ерекше еңбегі сіңген Қазақстан, Қырғызстан, Татарстан, Башқұртстан, Гагаузия және Солтүстік Кипр, Болгария, Македония, Түркия елдерінің ақын-жазушылары мен журналистеріне ТҮРКСОЙ «Баспасөз сыйлығы» мен арнайы диплом және бағалы сыйлықтар табысталды.
Солтүстік Қазақстан облысы өнерпаздары дайындаған концерттік бағдарламада әншілер Қайырлы Ғафуров, Біржан Есжан, Дәмеш Құрманкиналар әуелетіп ән шырқап, Асхат Ғалеев күй төгілтіп, Дінмұхаммед Аяқбай Мағжан өлеңдерін жатқа оқыды. Ақын Мақпал Мыса Мағжан Жұмабаевқа арнаған өлеңдерін көпшілік назарына ұсынды.
Халықаралық деңгейдегі келесі алқалы жиынға қатысу үшін Түркия астанасы – Анкараға ат басын бұрдық. Жолбасшымыз – Мағжан ақын тойын халықаралық деңгейде лайықты өтуін ұйымдастыру ісінің басы-қасында жүрген ТҮРКСОЙ Халықаралық ұйымындағы Қазақстан өкілі Асқар Тұрғанбаев.
ТҮРКСОЙ ұйымдастырған конференция және симпозиум Гази университетінде жалғасын тапты. Келелі басқосуға Қазақстанның Түркиядағы Төтенше және өкілетті елшісі Абзал Сапарбекұлы, Түркия Республикасы президентінің бас кеңесшісі Ялчын Топчы, Халықаралық Түркі мәдениеті ұйымының Бас хатшысы Дүйсен Қасейінов, Түркия мәдениет және туризм министрінің орынбасары Хусейн Яйман, Гази уни-верситетінің ректоры Ибрахим Услан, Түркиядағы Түркіменстан елшісі Ишангулы Аманлыев, Кечиөрен муниципалитетінің мэрі Мұстафа Ақ, «Еуразия» Жазушылар қауымдастығының төрағасы Якуп Омароғлы, Ахмет Яссауи университетінің Өкілетті кеңес төрағасы Мұса Йылдыз, Гази университеті Түркітану институтының директоры Хулия Касапоғлу Ченгел, сонымен қатар Қазақстанның белгілі ғалымдары мен мағжантанушылары – Айгүл Ісмақова, Жарасбай Сүлейменов, Серікқазы Қорабай, Зарқын Тайшыбай, Қайырбек Кемеңгер, Ербол Тілешов, Сауле Мәлікова, Солтүстік Қазақстан облыстық делегацияны бастап келген Кемел Қарашұлы қатысты.
– Мағжан өз отанында «халық жауы атанып» шығармалары на-сихатталмай жатқан кезеңде оның өлеңдері Түркияда танымал еді. Қазақстан тәуелсіздігін алған соң, Анкараның Кечиөрен ауданында Мағжанға арнап ескерткіш тақта орнатты. Бұл өзге мемлекетте Мағжанға арналған тұңғыш ескерткіш болатын. Түрік халқының бұл құрметін барша қазақ жоғары бағалайды, – деген Д.Қ.Қасейіновтың сөзін жалғаған Түркия президентінің кеңесшісі Ялчын Топчы: «Шанаққала түбінде тәуелсіздігіміз үшін күресіп жатқан сәтте Мағжан Жұмабаевтың мейірімге, бауырмалдыққа толы өлеңін арнағаны барлығымыздың жүрегімізде ризашылық сезімін ұялатады», – дей келе, Мағжан бейнесі түркі жұртының жүрегінде екенін жеткізді.
Қазақстанның Түркиядағы елшісі Абзал Сапарбекұлы Мағжан Жұмабаевтың қаламгерлігі мен қайраткерлігі туралы сөз қозғап, ақынның түркі бірлігіне, түркі ынтымақтастығына қосқан мол үлесін атап өтті және Қазақстанның ширек ғасырда қол жеткізген жетістіктері мен «Рухани жаңғыру» бағдарламасы аясында атқарылған іс-шаралар туралы егжей-тегжейлі мәлімет берді.
Кечиөрен ауданының басшысы Мұстафа Ақ: – Жүздеген жылдар бойы бір мәдени аумақта өмір сүріп келеміз: біздің бұл қарым-қатынасымыз екі ел басшыларының арқасында экономикалық, саяси және қоғамдық салаларда да өсіп-өркендей береріне сеніміміз мол, – дей келе, Мағжан ақын мұрасы түркі жұртына ортақ екенін де жеткізді.
Гази университетінің ректоры, профессор Ибрагим Услан Мағжан есімі қазақ әдебиетінде ғана емес, түркі елдерінің тарихында да алтын әріптермен жазылғанын тілге тиек етті. Осы университеттің Түркітану институтының директоры Хулия Касапоғлуы ханым Ататүрік пен Мағжанның замандас қана емес, рухтас азаматтар болғанын атап өтіп, Мағжан өлеңін әуелі қазақша, кейін түрікше жатқа оқыды. Қырғыз қаламгері Абдиламит Матисаков: – «Құдықты бір адам қазады, ал одан мың адам су ішеді» деген сөз бар. Мағжан атамыз рухани үлкен құдық қазды. Ол рухани құдықтан бүгін күллі түркі дүниесі су ішіп отыр, – деді ағынан жарыла.
Профессор Ахмет Бижан Эрджиласун және қаламгер Якуп Омароғлы жетекшілік еткен екі бірдей секцияда Айгүл Ісмақова, Серікқазы Қорабай, Зарқын Тайшыбай, Жарасбай Сүлейменов, доцент Ферхат Тамир, Сәуле Мәлікова, Ербол Тілешов, Қайырбек Кеменгер, Кемел Оспанов, т.б. ғалымдар мен мағжантанушылар Мағжан Жұмабаевтың ғылыми мұрасы, жаңашылдығы мен шығармашылық эволюциясы, поэзиясы мен бірқатар өлеңдерінің тарихы, қайраткерлігі мен қаламгерлігі туралы баяндамалар жасады.
Аталған шара аясында Қазақстаннан келген қонақтар мен түрік зиялылары Анкараның Кечиөрен муниципалитетінде орналасқан Мағжан Жұмабайдың ескерткішіне гүл-шоқтарын қойып, ақынның биік рухына тағзым етті. Ең әуелі шейіт Мағжанның рухына бағыштап Құран оқылып, соңынан қос елдің әнұраны Анкара аспанында әуеледі. ТҮРКСОЙ басшысы Дүйсен Қасейінов, Қазақстанның Түркиядағы елшісі Абзал Сапарбекұлы, Кечиөрен ауданының басшысы Мұстафа Ақ сөз алып, Мағжан Жұмабаевтың өшпес бейнесі туралы тереңнен сөз толғады. Жиын соңында көпшілік қауым Мағжан ескерткішіне гүл шоқтарын қойып, ақын рухына тағзым етті.

Қарагөз Серікқызы

Азаматтық парыз

Бүгінде телеарналардан қазақша білетін өзге ұлт өкілін көрсек таңырқап қараймыз. Бұл таңданысымыз тәуелсіздік алғанымызға ширек ғасыр өтсе де басылар емес. Бірақ олардан басқа да Қазақстанда тұратын басқа ұлттар қазақ тілін меңгеріп жатыр. Кейде оларды байқамай да қалатындаймыз. Олар мемлекеттік тілді өздері білгенмен қоса серіктеріне де үйренуге кеңес береді. Солардың бірі – журналист Юрий Масанов. Ол мемлекеттік тілді білу азаматтық парыз деп санайды. Бүгінгі әңгімеміз қазақ тілі төңірегінде өрбіген еді.

– Қазақ тілін қай дәрежеде меңгердіңіз? Тіл үй­ре­нуіңіз­ге не түрткі болды?
– Қазақ тіліне қызығушылығым мектеп кезі­нен басталды. Тіл үйренуіме ұстазым Әсемгүл Осқар­бай­қы­зының еңбегі зор. Соның көмегімен қазақ тілінен дең­­гейім көтеріліп, мектепте және университетте қа­зақ тілінде емін-еркін сөйлесуге мүмкіндік алдым. Әйт­се де, қазақ тілін толық меңгердім деп айта ал­май­мын. Әлі де үйренетін дүниелер өте көп. Қазақ ті­лін орташа деңгейде білемін деп айта аламын. Ма­мандығым журналист болғандықтан күн сайын әр түрлі адамдармен сөйлесіп, газет пен ғаламтор ба­сы­лымдарды оқып, мемлекеттік органдарға хат жазып отырамын. Бұл жұмыстар тек орыс тілінде емес, қазақ ті­лінде де қатар жүзеге асырылады. Сондықтан қазақ ті­лін білу мен үшін өте қажет деп есептеймін. Қазақ ті­лін білу – менің кәсіби әрі азаматтық парызым.
– Расул Ғамзатовтың ана тілі туралы «…Егер тілім ер­­тең болса құрымақ, мен дайынмын өлуге де бүгін-ақ», – деген жыры бар. Ана тілі сөзін қалай түсіндіріп бе­рер едіңіз?
– Ана тілі – әр адамның тек басқалармен сөйлесу құра­лы емес. Ол әке-шешемен, бабалармен, туған жермен тікелей байланысады. Әр адамның туған тілі оның тағдырына да үлкен әсер етеді. Сол үшін де оны Ана тілі деп атамай ма? Ол ананың сүті арқылы сә­би­дің санасына сіңеді. Осыдан кейін сәби өз елінің өт­кеніне, бүгініне және болашағына тамыр жібереді. Тіл құдіретін сезінген ақындар оған өлең арнап, жазу­шылар шығармаларын арнаған. Ғалымдардың ай­туынша, тілде сол халық тарихының құпия коды жа­сырынған екен. Өз тілінде сөйлей алмаған адам осы­лайша өз тарихынан да ажырап қалуы мүмкін.
– Егер сәби туғаннан бастап өзге тілде тәрбиеленсе өмір бойы сол тілде ой жүргізетіні анық. Осындай адам­дар өз халқынан алыстап кетеді дегенге сенесіз бе?
– Бұл – өте күрделі әрі маңызды сұрақ. Әрине, егер адам туған күнінен бастап өз халқының тілінде сөй­лемесе, жоғарыда айтқанымдай, ол өз халқының дү­ниетанымынан алыстап кетеді. Бірақ менің ойымша, егер болашақта бала ана тілін жақсартса, оған өз хал­қының терең тарихымен танысуға мүмкіндік туады. Сон­дай-ақ халқына деген сүйіспеншілік тек тілі арқы­лы ғана көрсетілмейді. Өз жерін сүю және қорғау, елі­нің дамуына әсер ету – нағыз патриоттың, халықтың пер­зенті болып туған ұрпақтың белгісі.
– Болашақта қазақ тілін өз жақындарыңыз бен та­ныс­тарыңызға үйреткіңіз келе ме?
– Көп достарым қазақ тілін белсенді түрде оқиды. Өйт­кені олар мемлекеттік органдарда жұмыс істеуді қа­лай­ды. Басқа достарыма да қазақ тілін жақсартыңдар деп айтып жүремін. Мен оларға: «Сен Қазақстанда өмір сүресің, саған мемлекеттік тілді білу қажет. Бұл – парыз. Бұлай болмаған жағдайда саған Отанымызда өмір сүру де, жұмыс істеу де қиын болады», – деймін. Бұ­лай айту – менің азаматтық парызым. Қазақстанда тұрып қазақ тілінде сөйлей алмау бір жағынан ұят болса, екінші жағынан құрметсіздік дер едім. Өйткені қа­лай болғанда да, осы елде тұрып, болашаққа қадам басу­дамыз. Сол себепті, еліміздің басты байлығы – тілін құр­меттеу парызымыз.
– Әңгімеңізге рахмет!

Әңгімелескен Н.ЖАҚЫПҚЫЗЫ.